เช่นนี้ทำให้ท่าร่างและความสามารถในการหลบเลี่ยงการโจมตีมีพัฒนาการขึ้น ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
นางเดินไปที่ลานบ้าน ตั้งใจจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนอาวุโสเหมยหลังจากหนีออกมา บังเอิญเจอเหลิ่งซวงกำลังอุ้มเด็กทารกอยู่ระหว่างทางกลับเรือน พอเห็นเหลิ่งซวง เขาก็ลูบหนวดพ พร้อมเผยรอยยิ้ม
“เหลิ่งซวงเอ๋ย! เจ้าอุ้มเสี่ยวห้าวเอ๋อร์ออกมาเดินเล่นอีกแล้วหรือ! ดีจริงๆ เจ้ายังไม่แต่งงานก็เลี้ยงเด็กเป็นแล้ว ต่อไปหากมีลูกของตนเองคงชำนาญแล้ว”
เหลิ่งซวงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “ท่านมาทำอะไรตรงนี้”
“ฮะๆ ข้าเพิ่งเป็นคู่ซ้อมให้คุณหนูเสร็จกำลังจะกลับเรือน! นึกไม่ถึงว่าจะเจอพวกเจ้า” เขายิ้มตาหยีขณะตอบ สายตาจับจ้องไปที่ตัวเด็ก บอกว่า “เจ้าตัวเล็กนี่เลี้ยงอย่างไรจึงได้อวบอ อ้วนเช่นนี้ ข้าเห็นแล้วก็เอ็นดูนัก อยากอุ้มเล่นสักครั้ง”
“นายท่านน้อยไม่ใช่ใครจะอุ้มก็ได้” เหลิ่งซวงบอก ก่อนจะอุ้มห้าวเอ๋อร์ที่กำลังหัวเราะเอิ้กอ้ากเดินผ่านเขาไป “ในเมื่อท่านจะกลับเรือน อย่างนั้นก็รีบกลับไปเถอะ! ข้ายังต้องพา นายท่านน้อยไปหานายท่าน ไม่มีเวลาคุยกับท่านตรงนี้”
“ได้ อย่างนั้นพวกเจ้าไปเถอะ!” เขาโบกมือ ยืนมองพวกเขาเดินห่างออกไปอยู่ที่
