ที่เดินจากไป กระทั่งไม่เห็นเงาร่างของเขาจึงเดินออกไป คนคนนี้อ่านไม่ออกเลย แต่มั่นใจได้ว่าเขาอยากอยู่ที่นี่จริงๆ เพียงแต่ เขาจะอยู่ที่นี่ไปทำไมกัน?
ในเมื่ออ่านไม่ออก อย่างนั้นก็รอดูไปก่อนแล้วกัน! เวลาผ่านไป ยังจะกลัวอ่านไม่ออกหรือ?
ชายชราเดินตามเหลิ่งหวาไปยังเรือนด้านใน เขามองไปรอบๆ เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมในนี้ พอได้ยินเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของเด็กทารก สายตาเขาพลันไหวระริก ก่อนยิ้มถามว่า “ทำไมข้าได ด้ยินเสียงทารกด้วยล่ะ ในจวนมีเด็กทารกหรือ”
เหลิ่งหวาหันไปมองเขาแวบหนึ่ง เห็นใบหน้าของเขายิ้มแย้ม มีแววอยากรู้อยากเห็นอยู่รางๆ จึงบอกว่า “นั่นคือนายท่านน้อยของจวนเรา”
ชายชราไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงแต่ตอนที่เดินเข้าไปข้างใน เขาเห็นหญิงชุดดำอุ้มทารกเดินออกมา
เหลิ่งซวงมองเหลิ่งหวาที่พาคนเข้ามา จึงถามขึ้นว่า “เขาเข้ามาได้อย่างไร”
“ท่านพี่ นี่คืออาวุโสเหมย” เหลิ่งหวาแนะนำ เขามองชายชราแวบหนึ่ง ก่อนบอกว่า “เช้านี้เขาแอบเข้าประตูใหญ่มานอนข้างใน นายท่านสั่งให้เขาอยู่เฝ้าประตูจวน ตอนนี้ข้าจะพาเขาไ ไปที่ห้องพัก ไว้ค่อยพาเขาไปหาท่าน”
เหลิ่งซวงไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงพยักหน้า
“โอ้ เด็กน้อยคนนี้น่ารักจริ
