งๆ อ้วนท้วนขาวเนียน น่ารักน่าชังจริงๆ” ชายชราก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องห้าวเอ๋อร์เหมือนเอ็นดูเขาเหลือล้น ก่อนถามขึ้นว่า “ข้าขออุ้มเขาหน่อยได้ หรือไม่ เขาน่ารักจริงๆ ตัวจะต้องนุ่มนิ่มมากแน่เลย”
เหลิ่งซวงอุ้มเด็กถอยหลังไปหนึ่งก้าว จ้องเขาอย่างหวาดระแวง “ต้องไปที่เรือนที่พักไม่ใช่หรือ เช่นนั้นก็รีบไปเสียเถอะ!”
ชายชราทำท่าเหมือนเสียดาย ปากก็พึมพำว่า “เจ้าเด็กอ้วนนั่นน่าสนใจจริงๆ ข้าอยากอุ้มเขาเล่นหน่อย! โธ่ แค่นี้ก็ไม่ให้แตะต้อง”
มองดูพวกเขาสองคนเดินออกไป เหลิ่งซวงอุ้มห้าวเอ๋อร์เดินไปที่เรือนหลัง พาเขาเดินเล่นรอบๆ พอเห็นเฟิ่งจิ่วเดิมมา จึงก้าวเข้าไปหาพลางขานเรียก “นายท่าน”
เฟิ่งจิ่วเอื้อมมือไปจับมือเสี่ยวห้าวเอ๋อร์ หยอกเล่นกับเขา ก่อนถามว่า “เจออาวุโสเหมยหรือยัง”
“เมื่อกี้เพิ่งบังเอิญเจอทางนั้น เขายังอยากจะอุ้มนายท่านน้อยด้วย ข้าไม่ให้เขาอุ้ม” เหลิ่งซวงเอ่ย ก่อนถามอีกว่า “นายท่าน คนผู้นั้นประวัติไม่ชัดเจน ให้เขาเข้ามาในจวนแบบน นี้จะเป็นอันตรายหรือไม่”
