หลังจากเปิดประตูรถม้าก็เปิดม่านแล้วเดินเข้าไป จากนั้นก็เอาขนมอบมาจัดวางบนโต๊ะตัวเล็กที่อยู่ข้างใน
“ฮุยหลาง กลับกันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วสั่ง
“ขอรับ” ฮุยหลางรับคำ จากนั้นก็บังคับกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวให้มุ่งหน้ากลับจวน
ทว่าในเวลานี้เอง ชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม เขาเดินตามข้างหน้าต่างด้านขวาของรถลาก ถามว่า “ฮูหยิน ที่จวนต้องการพ่อบ้านหรือไม่ ข้าขอเสนอตัวเองหน่อยเป็น นอย่างไร”
เฟิ่งจิ่วที่กำลังกินขนมอบอยู่ข้างในได้ยินก็เลิกคิ้วเล็กน้อย นางยื่นเด็กทารกให้เหลิ่งซวง ก่อนจะเลิกผ้าม่านขึ้นแล้วมองออกไป เห็นว่าเป็นชายชราในชุดสีเทาธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด ด่นคนหนึ่งกำลังเดินตามรถลาก ฝีเท้าผ่อนคลาย ไม่ได้ช้าหรือเร็วไปกว่ารถลากแต่อย่างใด อีกทั้งใบหน้ายังยิ้มแย้มเบิกบาน เห็นนางเลิกผ้าม่านขึ้น เขาก็มองไปที่นาง
“ข้าไม่ขาดพ่อบ้าน” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนจะปล่อยผ้าม่านลง
“เดี๋ยวสิ! ไม่ขาดพ่อบ้าน ข้าก็ช่วยกวาดพื้นได้นะ ไม่อย่างนั้นจะให้ยกน้ำรินชาก็ได้ ข้าขอแค่ข้าวกิน ที่หลับที่นอน และมีเหล้าวิญญาณกินทุกวันก็พอแล้ว”
“เหล้าวิญญาณหนึ่งจินก็จ้างคนกวาดพื้นยกน้ำรินชาได้หลายคนแล้ว” เฟิ่งจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียง
