เฉื่อยชา กินขนมอบไปหลายชิ้นแล้ว แต่ยังคงเห็นคนคนนั้นเดินตามรถลากมาอย่างไม่ลดละ
ต้องบอกก่อนว่ารถลากไม่ได้เคลื่อนไหวช้าเลย คนคนนี้กลับเดินตามได้อย่างสบายๆ เห็นได้ว่าพอมีความสามารถอยู่บ้าง เพียงแต่เมื่อครู่นางกลับมองวรยุทธ์ของชายชราไม่ออก
ซ่อนพลังเอาไว้หรือ? เขาเป็นใครอีกล่ะนี่? เหตุใดต้องเสนอตัวมาเป็นพ่อบ้านให้นางด้วย?
“ฮูหยิน ข้าตัวคนเดียว นี่ก็หิวโหยมาหลายวันแล้ว เจ้าช่วยเมตตารับข้าไว้หน่อยเถอะ!”
“ท่านแก่เกินไป เกรงว่ากวาดพื้นก็คงกวาดได้ไม่สะอาด ยกน้ำรินชาก็เกรงว่าจะทำหก ดูแล้วไร้ประโยชน์ จะรับท่านไว้เพื่ออะไรกัน” เฟิ่งจิ่วพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน นางเอนตัวบนตั่ง งเตี้ยแล้วสนทนากับตาเฒ่าที่อยู่ข้างนอก
“โบราณว่าไว้ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด คนก็เหมือนกัน ยิ่งแก่ก็ยิ่งมากประสบการณ์ ฮูหยิน รับข้าไว้ไม่ผิดหวังแน่นอน ที่สำคัญกว่านั้นคือชาติกำเนิดของข้าขาวสะอาด บริสุทธิ์ดุจสายลม เย็น ฮูหยินไม่จำเป็นต้องกังวลว่าข้าจะมีเจตนาแอบแฝง ข้าแค่ต้องการหาที่กินที่พักเท่านั้น”
………………………………….
