นหลัง
ยามค่ำคืนมาเยือน ไป๋ชิงเฉิงบอกลานาง ฉวยโอกาสออกจากหลังเขาไปตอนกลางคืน และเดินทางออกจากเมืองสี่ทิศไปในคืนเดียวกัน
เมื่อฟ้ามืด เพราะด้านนอกมีลมเย็นพัดผ่านและมีละอองฝนโปรยปรายลงมา ชายชราที่นั่งอยู่นอกจวนจึงลักลอบเข้ามาในจวน จากนั้นก็หาที่หลบลมฝนแล้วเอนตัวนอนพักผ่อนในจวน
คนในจวนไม่สังเกตเห็นว่าเขาเข้ามา เพราะที่นี่วางค่ายกลไว้ หากจะเข้ามาจากข้างนอกต้องผ่านค่ายกลก่อน แต่ค่ายกลในจวนกลับไม่มีสัญญาณเตือน ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่รู้ว่าชายชราลั กลอบเข้ามาแล้ว
กระทั่งเช้าวันต่อมา เหลิ่งหวากำลังเดินสำรวจในจวน พอมาถึงลานบ้านด้านนอกก็เห็นชายชรากำลังนอนอยู่บริเวณประตู นัยน์ตาของเขาหดเล็กลง รีบเดินเข้าไปจ้องพิจารณาชายชราทันที ท ทว่าเวลานี้ชายชรากลับกำลังนอนหลับกรนเสียงดัง เหมือนไม่รู้ว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้แล้ว
“ท่านเข้ามาได้อย่างไร”
เหลิ่งหวาถามขณะจับจ้องชายชรา เขามองบริเวณรอบๆ ค่ายกลไม่ได้ถูกทำลาย และประตูก็ไม่ได้ถูกพัง เขตอาคมที่กางคุ้มกันจวนไว้ทั้งหลังก็ยังอยู่ดี เช่นนั้นแล้วคนผู้นี้เข้ามา อย่างเงียบงันได้อย่างไรกัน?
ชายชรานอนกรนเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงหลับสนิทอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
