ไม่อาจวางใจได้เลย ย
“ใช่แล้ว ครั้งก่อนซื่อเชวียให้หญ้าวิญญาณหิมะพันปีข้ามาหนึ่งต้น ข้าใช้มันเป็นส่วนผสมในการหลอมยาในเก้าหน ตอนนี้หลอมสำเร็จแล้ว ความบริสุทธิ์สูงกว่าและดีกว่าที่ผ่านมามาก”
ขณะเอ่ย นางหยิบยาที่ถูกห่อด้วยขี้ผึ้งหนาๆ ยื่นให้เขา “เม็ดนี้ท่านเก็บไว้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบว่า “ครั้งที่แล้วที่เจ้าให้มายังมีอยู่”
เฟิ่งจิ่วกลอกตา “มีอยู่ก็ต้องรับไว้อีกสิ! เขาเรียกว่าเผื่อฉุกเฉิน พกไว้มากหน่อยย่อมดีกว่าอยู่แล้ว”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงรับไว้ เห็นใต้ตาของเฟิ่งจิ่วมีรอยคล้ำ สีหน้าดูเหน็ดเหนื่อย จึงบอกว่า “เจ้าหลอมยาครั้งนี้ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว รีบไปพักผ่อน ข้าจะให้ห้องครัวเตรียมอาหาร ที่เจ้าชอบกินไว้ ตื่นนอนจะได้กินเลย”
“ได้ อย่างนั้นอีกเดี๋ยวท่านไปดูห้าวเอ๋อร์หน่อย ข้าไปพักผ่อนก่อน” นางลุกขึ้นขยับคอไปมา ก่อนจะเดินออกไป
ขณะเดียวกัน ตระกูลใหญ่ทั้งหลายในเมือง…
