บทที่ 2956 สายฟ้าสามเส้น
“ขออภัย นายท่านของข้ามีคำสั่ง ไม่พบแขก” เหลิ่งหวาตอบคำ ก่อนจะส่งรอยยิ้มเชิงขอโทษให้แก่ทั้งสอง
“คุณชายเหลิ่ง ข้าบอกตามตรงอย่างไม่ปิดบัง ข้ามาขอซื้อยา”
อาวุโสเจียงมองเขา ก่อนจะบอกจุดประสงค์ที่มาอย่างตรงไปตรงมา “ข้าเหลืออายุขัยไม่มากแล้ว เพราะเห็นว่าไร้หนทางที่จะต่ออายุขัยของตนเอง ทว่ายาทะลวงขั้นระดับหกสามารถช่วยให้ข้า ผ่านเคราะห์กรรมนี้ไปได้ ฉะนั้นได้โปรดบอกนายท่านของเจ้าด้วย ไม่ว่านางจะมีเงื่อนไขอะไร ข้าล้วนยอมรับ ขอเพียงนางมอบยาทะลวงขั้นระดับหกให้ข้าสักเม็ด”
เหลิ่งหวามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ได้ ข้าจะบอกนายท่านให้”
พอได้ยินเขารับปาก ทั้งสองไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลย ตรงกันข้ามกลับกังวลขึ้นมาเสียอีก รับปากง่ายดายเกินไปแล้ว ราวกับไม่ได้เก็บไปใส่ใจอย่างไรอย่างนั้น
อาวุโสเจียงสูดหายใจลึกๆ ก่อนถามว่า “คุณชายเหลิ่ง ไม่ทราบพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่า โอกาสที่ข้าจะได้ยาทะลวงขั้นมีมากน้อยเพียงใด?”
เพราะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ผู้ติดตามธรรมดาทั่วไป ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่แรกเริ่มเขาจึงปฏิบัติตัวอย่างเกรงอกเกรงใจ ทว่าทั้งสองไม่รู้เลยว่า เหลิ่งหวาที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาใน ยามนี้ ว
