รยุทธ์ที่มีไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย
เหลิ่งหวามองชายชราด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนตอบอย่างนุ่มนวลว่า “เรื่องนี้ พูดยาก”
ทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนที่ชายชราจะถามอีกว่า “อย่างนั้นโอกาสที่ข้าจะได้พบเจ้าของจวนหลังนี้มีมากน้อยเท่าใด”
เหลิ่งหวายิ้มๆ เพียงตอบว่า “นายท่านของข้าไม่พบแขก”
ชายชราเริ่มร้อนใจขึ้นมา อยากซื้อยาก็ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่ อยากขอพบด้วยตนเองก็ไร้หนทางอีก นี่หรือว่าจะไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย?
“ทั้งสองท่าน เชิญกลับไปก่อนเถิด” เหลิ่งหวาเอ่ย พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วปิดประตูจวน
มองดูประตูจวนปิดลง อาวุโสเจียงสีหน้ากลัดกลุ้ม “นี่จะทำอย่างไรดี”
ชิวเฉิงไห่ดมกลิ่นหอมจางๆ ที่กระจายอยู่ในอากาศ ก่อนบอกว่า “ข้าดูออกตั้งแต่อยู่บนเมืองลอยฟ้าแล้วหญิงสาวชุดแดงคนนั้นมีนิสัยแปลกประหลาด นางไม่พบแขกก็ไม่แปลก พวกเราคิดหาวิธ ธีอื่นกันเถอะ!”
“ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้แล้ว เพียงแต่ ยังจะหาวิธีไหนได้อีกเล่า?” อาวุโสเจียงถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ
“คนในจวนนี้ล้วนไม่ธรรมดาจริงๆ!” ชิวเฉิงไห่เอ่ยขณะเอามือไพล่หลัง “เจ้าดูสิ จวนหลังนี้ร่ายเขตอาคมไว้ ถึงอยากจะบุกเข้าไปก็คงทำไม่ได้”
ทั้งสองยืนอยู่
