นอกประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
ขณะเดียวกันในจวน เฟิ่งจิ่วเข้าห้องหลอมยาคราวหนึ่งก็จะไม่ก้าวเท้าออกนอกห้องเลยเป็นเวลาหลายวัน หลายวันมานี้ แทบจะทุกตระกูลและกลุ่มอำนาจในเมืองแห่งนี้ทยอยเอาของขวัญมามอบ บให้ แม้แต่คนของตระกูลเจียงก็ส่งคนมาด้วย สุดท้ายเนื่องจากมีคนมาหามากเกินไป เหลิ่งหวาจึงได้แต่ห้อยป้ายไม่รับแขกไว้หน้าประตูจวน ทุกอย่างจึงสงบลงมา
เช้าตรู่ของวันนี้ ฟ้ายังไม่ทันสว่าง สายฟ้าสายหนึ่งก็ฟาดลงกลางเมืองสี่ทิศ เสียงฟ้าผ่าดังครืนกลางท้องฟ้า บางคนพลิกตัวขณะกำลังหลับอย่างสะลึมสะลือ ปากก็พึมพำว่า “ฟ้าผ่าแล้ว ฝนกำลังจะตกแล้ว”
ทว่า พอสายฟ้าสายที่สองผ่าลงมา คนที่กำลังหลับใหลกลับกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ลุกจากเตียงสวมเสื้อคลุมเดินพรวดพราดออกไปข้างนอก กระโดดขึ้นตรวจสอบบนหลังคา
ขณะเดียวกัน ตระกูลใหญ่ทั้งหลายในเมืองสี่ทิศก็แตกตื่นเพราะสายฟ้านั่นเช่นกัน พวกเขาพากันกระโดดขึ้นไปสังเกตการณ์บนหลังคาบ้านของตนเองว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
จนกระทั่ง เสียงฟ้าผ่าครั้งที่สามดังขั้น ทุกคนหันไปมองทิศที่สายฟ้าผ่าลงไป ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตะลึง “ปะ…เป็นพวกเขา?”
