ห้นาง นางซาบซึ้งใจยิ่งนัก
“ช่วงนี้ทุกคนจงตื่นตัวเข้าไว้ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวในเมืองให้ดี อีกไม่กี่วันข้าอาจจะต้องกักตัวหลอมยา โม่เจ๋อเองก็จะไปกักตัวฝึกตนเช่นกัน ฉะนั้นเรื่องต่างๆ ในจวนยกให้เป็นหน้าที่พวกเจ้าดูแล” เฟิ่งจิ่วกำชับ
“ขอรับ / เจ้าค่ะ นายท่านวางใจ พวกเราจะดูแลจวนเอง” พวกเขารับคำเสียงทุ้ม
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า ก่อนจะพูดกับเหลิ่งซวงว่า “เจ้าต้องดูแลห้าวเอ๋อร์ให้ดี”
“นายท่านวางใจได้” เหลิ่งซวงที่กำลังอุ้มทารกรับคำ นางรู้ดีว่าหน้าที่ของนางก็คือดูแลเด็กให้ดี เพื่อไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ด้านหนึ่งมองเฟิ่งจิ่วกำชับเรื่องต่างๆ กับคนในจวน หลังจากที่จัดแจงแบ่งหน้าที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับ เมื่อพวกเขาทยอยกลับไป ในลานสวนก็เหลือเพียงเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เขาดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน ใช้คางเกยที่ไหล่บาง “อาจิ่ว เจ้าเป็นอย่างนี้ ข้าจะกักตัวฝึกตนอย่างวางใจได้อย่างไร”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้มๆ “ท่านห่วงอะไรกัน ห่วงว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรข้าอย่างนั้นหรือ ท่านน่าจะรู้ว่าข้ารับมือได้”
“ใช่! เจ้ารับมือได้ อาจิ่วของข้าย่อมร้ายกาจอยู่แล้ว” เสียงหัวเราะทุ
