ี่ยืนพิงรั้วกั้นคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มถามว่า “แขกท่านนี้มีความแค้นกับคุณชายด้านล่างหรือ”
ชายในชุดหรูเหลือบมองชายคนนั้นด้วยหางตา ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ ขณะที่ชายคนนั้นกลับถามว่า “ข้าย่อมไม่มีความแค้นกับคุณชายหยวนอยู่แล้ว คนที่มีความแค้นน่าจะเป็นพวกเจ้ากระม มัง! เมื่อครู่สามีของเจ้าทำให้คุณชายหยวนตกลงไป หนำซ้ำยังทำขาของเขาบาดเจ็บอีก”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยักยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “เป็นเพราะคุณชายหยวนใจกว้างขนาดนี้จึงไม่ตอบโต้พวกเจ้า หากเป็นคนอื่น หึๆ ไม่ยอมจบง่ายๆ อย่างนี้แน่นอน”
“อืม ดูท่าแล้วคงมีความแค้นต่อกันจริงๆ”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด นางมองชายในชุดหรูข้างล่าง ก่อนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ “คุณชายหยวน แขกคนนี้กำลังยุแยงตะแคงรั่ว! เขาต้องการยืมมือพวกข้าสังหารท่านเสีย! นี่เ เป็นศัตรูตัวฉกาจ ท่านต้องระวังตัวด้วย วันหน้าจะได้รู้ทันหากถูกคนเล่นสกปรก”
ประโยคของเฟิ่งจิ่วทำให้ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยนสีไปทันที ชายในชุดหรูดูมาถึงตอนนี้มีหรือจะไม่รู้ เขาจ้องชายคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับผู้ดูแล “มัวยืนทำอะไรอยู่ ? ยังไม่รีบหายามาทำแผลให้ข้าอีก”
“แผลที่ขาของคุณชายหยวนเ
