ป็นฝีมือของสามีข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยานี้พวกข้าก็สมควรเป็นคนหาให้ ถือเป็นคำขอโทษให้แก่คุณชายหยวน” เฟิ่งจิ่วเอ่ย นางสะบัดแขนเสื้อ ขวดยาขวดห หนึ่งลอยลงไปข้างล่าง
คุณชายหยวนรับไว้ เขามองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแวบหนึ่ง สุดท้ายก็บอกว่า “ช่างเถอะ เป็นเพราะข้าพูดจาล่วงเกินไปบ้าง ในเมื่อเจ้าก็ให้ยาแล้ว เรื่อง งนี้ก็ให้แล้วกันไป”
“ฮะๆๆ คุณชายใจกว้าง เชิญกลับที่นั่ง ข้าจะให้หญิงงามไปทำแผลให้ท่าน” ผู้ดูแลรีบเอ่ยเสริม ก่อนจะเรียกคนมาประคองเขากลับไป
ครั้นเห็นสถานการณ์ที่เดิมทีควรจะมีการใช้กำลังกลับผ่านไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ ชายจากห้องหมายเลขห้าที่กำลังจ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาร้อนแรงก็ยิ่งตาเป็นประกายขึ้นไปอีก แววตาปรากฏ ฏแววชื่นชมเล็กน้อย
“แม่นางเฉลียวฉลาด อวี่เหวินเฮ่อเลื่อมใส” เขาประสานมือให้เฟิ่งจิ่ว ขณะเดียวกันก็บอกชื่อของตนเองออกไป แต่กลับยังคงเรียกเฟิ่งจิ่วว่าแม่นาง ในน้ำเสียงและวาจาแสดงออกถึงความชื่นชม อย่างไม่ปิดบัง
………………………………….
