“จะว่าไปแล้ว แขกห้องหมายเลขเก้าเหมือนจะยังไม่ยอมเผยโฉมหน้า มาเยือนเมืองลอยฟ้ายังพาหญิงงามมาด้วย นับเป็นคนที่สง่างามคนหนึ่ง เพียงแต่ไม่ทราบว่าคนงามข้างกายท่าน ช่วยพาออกมาให้พวกข้าได้ยลโฉมสักหน่อยได้หรือไม่?”
เพิ่งจะสิ้นเสียงของชายคนนั้น นัยน์ตาลึกล้ำของเซวียนหยวนโม่เจ๋อพลันมีประกายเยือกเย็นพาดผ่าน เขายกมือรวมพลังวิญญาณซัดไปทางชายผู้พูดด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด
“ฉึบ!”
“ซี๊ด! อ๊าก!”
กระแสพลังอันดุดันพาดผ่านกลางอากาศ ก่อนจะเฉือนน่องของชายคนนั้นดังฉึบ กระแสพลังอันเยือกเย็นไหลซึมถึงกระดูกน่องของเขา ทำให้เขาสูดหายใจและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะร่วงตกลงไปนอกรั้วกั้น และท่ามกลางความตะลึงงันไม่ทันตั้งตัวของทุกคน ร่างของเขากระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง
“อึก!”
เขาร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ราวกับเลือดลมในร่างกายไม่อาจไหลเวียนไปชั่วขณะหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกทรมานแม้แต่จะหายใจยังลำบาก เขากลั้นหายใจและนอนลงบนพื้นครู่หนึ่ง ในเวลานี้เอง ฝูงชนก็ได้สติกลับคืนมาก่อนจะส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ
“ซี๊ด! ถึงขั้นตกลงไปเลยหรือ?”
“คุณชาย!”
“ฝีมือใครน่ะ?”
………………………………….
