ลดปลอยแรงกดดันระดับเซียนสวรรค์ออกไปโดยไม่ปิดบัง มองชายในชุดหรูจากบนที่สูง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ข้าเป็นคนทำเจ้าเจ็บเอง แล้วเจ้าจะทำไม?”
ชายในชุดหรูที่ถูกประคองโดยองครักษ์ พอได้ยินอย่างนั้นก็ขบกรามแน่น “แน่จริงก็ทิ้งชื่อของเจ้าไว้!”
“หึๆ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาลึกล้ำส่องประกายเยือกเย็น “อย่างเจ้าน่ะหรืออยากรู้ชื่อของข้า? ช่างไม่รู้จักเจียมตน!” ขณะเอ่ย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความยโสโอหัง ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
“เจ้า!”
ผู้ชายคนนั้นจ้องหน้าเซวียนหยวนโม่เจ๋อ บางทีอาจเพราะมีองครักษ์ข้างกายเพียงคนเดียว กอปรกับเวลานี้ขาของเขากำลังบวมแดง จึงได้แต่ตะคอกกลับไป “ผู้ดูแลของที่นี่อยู่ที่ใด? ออกมา!”
ผู้ดูแลที่เดิมทีไม่อยากสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเขา พอเห็นดังนั้นก็ได้แต่ต้องเดินออกมา เขาพยายามหัวเราะเพื่อบรรเทาสถานการณ์อันตึงเครียด “แขกทั้งสองท่านถอยคนละก้าวเถิด! อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นเมืองลอยฟ้า หากทำให้เรื่องราวเอิกเกริก ล้วนไม่ส่งผลดีต่อใครทั้งสิ้น”
“เรื่องนี้ง่ายมาก ให้ห้องหมายเลขเก้ามอบหญิงชุดแดงให้กับห้องหมายเลขสิบสามก็จบแล้วไม่ใช่หรือ” ชายคนหนึ่งยืนกอด
