เฟิ่งจิ่วยิ้มพลางบอก “ขอบคุณมาก” จากนั้นก็คล้องแขนเซียนหยวนโม่เจ๋อเดินไปข้างหน้า
เหลิ่งหวาเดินเข้าไปถามราคา จากนั้นก็กลับมารายงาน “นายท่าน หากจะเข้าไปแต่ละคนต้องจ่ายหนึ่งร้อยเหรียญทอง สามารถพาคนเข้าไปได้อีกหนึ่งคน”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็เข้าไปดูกันเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย ก่อนจะสั่งให้หลัวอวี่จอดรถม้าไว้ที่ด้านหนึ่ง จากนั้นจึงพาพวกเขาเข้าไปพร้อมกัน
เหมือนอย่างที่เจ้าของร้านแผงลอยบอก คนข้างนอกทำได้เพียงยืนมุงดูจากรอบนอก เพียงแต่แม้จะอยากเห็นก็มองไม่เห็น ส่วนคนที่เข้าไป กลับเดินผ่านสนามสัตว์ร้ายที่ชั้นหนึ่งไปถึงด้านหลังได้
“ไม่ทราบว่าแขกผู้มีเกียรติทั้งสองท่านอยากจะขึ้นข้างบน หรือจะลงข้างล่างขอรับ?” ผู้ติดตามถามอย่างนอบน้อม
“ต่างกันอย่างไร?” เซวียนหยวนโม่เจ๋อถาม
“ข้างบนเป็นเมืองลอยฟ้า หรูหราโอ่อ่า ด้านล่างเป็นหอใต้ดิน ราคาค่อนข้างถูกขอรับ” ผู้ติดตามแนะนำคร่าวๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “คนที่จะขึ้นเมืองลอยฟ้าด้านบนสามารถพาคนติดตามไปด้วยได้หนึ่งคนเหมือนกัน แต่ราคาต่อแขกหนึ่งคนคือสองพันเหรียญทอง มีสุราและหญิงงามคอยรับใช้ ชั้นใต้ดินไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก เพียงแต่ไม่มีคนคอยรับใช้ และไม่มีสุรากับ
