งขึ้น
เฟิ่งจิ่วกลับมาที่รถม้า พูดกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า “ซื้อมาสิบสองคน ห้องครัวสี่คน ในเรือนแปดคน ข้าว่าน่าจะพอแล้วนะ”
“อืม คนที่เจ้าเลือกมา ไม่มีอะไรผิดพลาดอยู่แล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อดึงให้นางนั่งลง ก่อนรินชาใส่ถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะตัวน้อยในรถม้า
“อีกเดี๋ยวพวกเราไปดูยาที่หอขายยาในเมืองนี้กันว่ามียาระดับใดบ้าง!” เฟิ่งจิ่วเอ่ย พลางยกน้ำชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำ ก่อนจะวางลง จากนั้นก็หยิบขนมอบขึ้นมากินหนึ่งชิ้น
“ดี” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ ทั้งสองนั่งอยู่บนรถม้าไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของเหลิ่งหวาดังขึ้น
“นายท่าน พาคนมาแล้ว สัญญาทาสก็เอามาแล้ว จะให้พาพวกนางกลับไปก่อนหรือไม่”
“ให้เว่ยเฟิงพาพวกนางกลับจวนก่อนเถอะ! สั่งให้ชิงเฉิงเตรียมชุดบ่าวรับใช้ที่เหมือนกันให้พวกนาง และบอกให้เหลิ่งซวงอบรมพวกนางสักหน่อย จากนั้นก็แบ่งหน้าที่ให้พวกนางด้วย” เฟิ่งจิ่วที่อยู่ในรถม้าออกคำสั่ง
“ขอรับ” ทั้งสองที่อยู่ข้างนอกรับคำ เว่ยเฟิงพาหญิงสาวทั้งสิบสองคนออกไป ส่วนพวกเฟิ่งจิ่วก็ออกจากตลาดทาสแห่งนี้ไป และมุ่งหน้าไปยังที่อื่นต่อ
บนถนนใหญ่ เหมือนมีคนกำลังมีเรื่องกัน ด้านหน้ามีคนมากมายรุมล้อมอยู่ รถม้าเคลื่อนผ่านไปไม่
