ห้าวเอ๋อร์มองถนนใหญ่ด้านนอก กระทั่งผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเหลิ่งหวากับหลัวอวี่เดินมาท ทางนี้
“นายท่าน เหลิ่งหวากลับมาแล้ว”
เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อมองลงไปข้างล่าง เห็นเหลิ่งหวาสาวเท้าเร็วๆ เดินมา รู้สึกว่าตั้งแต่พวกเขาล่วงหน้าไปสำรวจเส้นทางจนถึงตอนนี้ก็ใช้เวลาไม่นาน ดูท่าจวนหลังนั้นคงไม่ ได้อยู่ห่างจากที่นี่มาก น่าจะเดินทางได้สะดวก
ไม่นาน เหลิ่งหวาก็ขึ้นมาที่ชั้นสอง
“นายท่าน เจ้าตำหนัก” เหลิ่งหวาประสานมือคารวะ ก่อนรายงาน “นายท่าน พวกข้าหาจวนเจอแล้ว เทียบกับจวนหลังเดิมของพวกเราแล้วประณีตหรูหรากว่ามาก อีกทั้งบริเวณที่ตั้งของจวนหลัง งนั้นยังถือเป็นที่ดินทองคำอีกด้วย ที่นั่นค่อนข้างสงบ ไม่มีคนนอกเดินเพ่นพ่าน”
เหลิ่งหวาอธิบาย ก่อนจะเงียบไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่ออีกว่า “จากที่พวกข้าไปสอบถามมา เรียกได้ว่าผู้มีอำนาจในเมืองล้วนอาศัยอยู่ในแถบนั้น อีกอย่าง เมื่อครู่ผู้นำตระกูลเซ่านำข ของขวัญมาเยี่ยมถึงที่ แต่เพราะไม่ได้พบนายท่านเขาจึงกลับไปก่อน ฟังจากที่พวกเขาพูด พวกเขาเป็นคนช่วยเราหาจวน โดยที่ได้รับคำสั่งจากบรรพจารย์ของพวกเขามาอีกที”
เฟิ่งจิ่วชะงักงัน “บรรพจารย์” สีหน้าของนางดูแปลกๆ นางมองเซีย
