องหน้ากัน ก่อนจะบอกว่า “ท่านเซียน พวกข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องกลับไปสะสาง ขอตัวก่อน” เอ่ยจบก็หมุนตัวเดินออกไป
ประมุขเซียนไม่ได้ว่าอะไร เพียงโบกมืออนุญาต ก่อนจะหันไปบอกคนที่เหลือว่า “พวกท่านก็กลับไปเถอะ!” พูดจบ เขาก็เดินเอามือไพล่หลังออกไปเช่นกัน
“ตามหลักแล้ว แม้ว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วจะไม่ยอมรับการยกย่องจากสำนักของเราก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่เหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนท่านเซียนกำลังกลัดกลุ้มอย่างมากกันเล่า ?” นักเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งหันไปถามเหล่าผู้อาวุโส
“อืม ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน” นักเล่นแร่แปรธาตุอีกคนก็พยักหน้าเช่นกัน
“หึๆ พวกเจ้าไม่ต้องคิดมาก ท่านเซียนแค่หวังว่าสำนักของเราจะมีคนเก่งเพิ่มขึ้นเท่านั้นเอง” หนึ่งในผู้อาวุโสยิ้มอธิบาย ก่อนบอกพวกเขาสองคนว่า “ทั้งสองท่านก็กลับไปก่อนเถอะ! ผู้ อาวุโสมู่ซินไปหาอาจารย์ของเขาแล้ว หากทั้งสองท่านตามไปตอนนี้ ไม่แน่อาจได้รับการชี้แนะเรื่องยาจากเฟิ่งจิ่วด้วยก็ได้”
ทั้งสองดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบบอกว่า “อย่างนั้นพวกข้าไปก่อนล่ะ” พูดจบ ก็รีบกระวีกระวาดออกไป
หลังจากที่พวกเขาออกไป ผู้อาวุโสที่เหลือต่างมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “แม้แต่นักเล่นแร่แปรธ
