สิ! เขาขุดยาทิพย์พันปีสามต้นของข้าไปแล้ว!” ซื่อเชวียสูดหายใจลึกๆ แต่ก็ยังรู้สึกว่าเพลิงโทสะในใจกำลังจะปะทุออกมา ทว่ากลับหาที่ระบายไม่เจอ
มู่ซินตะลึง “ยาทิพย์อายุพันปีสามต้นนั้นของเจ้าหรือ? ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้าแล้วที่โดนขุดไป ใครใช้ให้เจ้าปลูกยาทิพย์ที่มีค่าขนาดนั้นไว้ในสวนสมุนไพรแบบนี้เล่า ซ้ำยังปล่อยให้คนเข้ าออกได้ตามใจอีก หากรู้อย่างนี้ไยเจ้าไม่ร่ายเขตอาคมไว้แต่แรกเล่า”
“ไม่ได้การ! ข้าจะไปเอาคืน! ยาทิพย์สามต้นนั้นข้าตั้งใจว่าจะให้เจ้าเขาแห่งยอดเขายาช่วยกลั่นยาให้ข้า ตอนนี้นางเอาไปแล้ว ข้า…ข้า…” ซื่อเชวียยิ่งพูดก็ยิ่งร้อนรน มู่ซินที่อ อยู่ข้างๆ จึงต้องรีบปลอบใจ
“เอาล่ะๆ เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อน อย่าเพิ่งใจร้อนน่า นางไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุเสียหน่อย เอาไปก็ไม่มีประโยชน์ เดาว่าคงอยากจะขุดอะไรในนั้นไปสักอย่าง” เขายิ้มๆ ก่อนเอ่ยอีกว่า “อี กเดี๋ยวข้าไปขอคืนจากอาจารย์กับเจ้าเอง”
ซื่อเชวียได้ยินอย่างนั้นก็ค่อยๆ ใจเย็นลง ก็จริง นางไม่ใช่นักเล่นแร่แปรธาตุเสียหน่อย เอายาทิพย์พันปีไปก็ไม่มีประโยชน์ น่าจะสามารถขอคืนกลับมาได้
