แต่ตอนที่เขามาถึงสวนสมุนไพร ก็เห็นลูกศิษย์คนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ที่สวนสมุ นไพร เขามองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นเงาร่างของเฟิ่งจิ่ว จึงถามว่า “ไหนว่าบรรพจารย์ของพวกเจ้ามาไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่เห็น…เฮือก!”
ยังพูดไม่ทันจบ ครั้นสายตามองไปที่แปลงสมุนไพรตรงหน้า เขาสูดหายใจเสียงดังเฮือก ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไป “ดอกเจ็ดใบเพลิงพันปีของข้าเล่า? เหตุใดจึงเหลือแค่หลุมเปล่า? ใคร? ใคร รช่างใจกล้าขนาดนี้? กล้าแอบขุดยาทิพย์พันปีของข้าไป!”
ลูกศิษย์คนนั้นตกใจจนหน้าซีด ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงขาดๆ หายๆ ว่า “ทะ…ท่านอาจารย์ ปะ…เป็นท่านบรรพจารย์ ท่านบรรพจารย์ขุดไป ยังมี…ยังมีอีกสองต้นทะ…ทางนั้น…” เขาชี้ไปอ อีกด้านหนึ่ง ก่อนที่จะไม่อาจพูดต่อให้จบประโยคได้อีก
ได้ยินอย่างนั้นกอปรกับเห็นหลุมเปล่าอีกสองหลุม ซื่อเชวียแทบจะลมจับ นี่เขา…นี่เขาต้องสูญเสียยาทิพย์อายุมากที่สุดสามต้นไปทั้งอย่างนี้หรือ?
“ไม่ได้การ! ข้าจะไปเอาคืน!” เขาหมุนตัวเดินออกไป ทว่ายังไม่ทันออกจากสวนสมุนไพรก็เจอมู่ซินที่เดินเข้ามาพอดี
ผู้อาวุโสมู่ซินเห็นเขาโมโหหน้าแดงจนเหมือนอยากจะฆ่าคน จึงถามขึ้นด้วยความแปลกใจว่า “ทำไมหรือ เกิดอะไรขึ้น”
“อาจารย์ตัวดีของพวกเราน่ะ
