ตอนที่ 2907 ดอกเจ็ดใบเพลิง
“ยังไม่รีบคารวะบรรพจารย์ของพวกเจ้าอีกหรือ” หวันเหยียนเชียนหวาตวัดนัยน์ตางามมองไป ศิษย์สองคนนั้นสะดุ้ง ก่อนรีบคาวระทันที
“ศะ…ศิษย์คารวะท่านบรรพจารย์”
“ลุกขึ้นมาเถอะ!” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนสั่งว่า “เปิดประตูสวนเสีย ข้าจะเข้าไปดูหน่อย”
“ขะ…ขอรับ” ทั้งสองไม่กล้าขวาง ทำได้เพียงเปิดประตูออก หลังจากที่ทั้งสองเข้าไป หนึ่งในนั้นเดินตามเข้าไป ส่วนอีกคนรีบไปรายงานอาจารย์ของพวกเขาทันที
เฟิ่งจิ่วเข้าไปข้างในก็ได้กลิ่นสมุนไพรหอมๆ ลอยมา นางมองไปข้างหน้า เห็นว่านอกจากสวนสมุนไพรยังมีเรือนไผ่เล็กๆ อยู่อีกหลังหนึ่ง และเมื่อเดินลึกเข้าไปก็จะเห็นสวนสมุนไพรขนาดใหญ ญ่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
“เจ้าไปดูเถอะ! ข้านั่งรอตรงนี้” หวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้สนใจยาทิพย์พวกนี้ จึงเดินไปนั่งตรงเสาไม้นอกเรือนไผ่ ยกมือชันแก้มพลางมองเงาร่างนั้นที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่ในสวน นสมุนไพร
“ยาทิพย์ไม่เลว แต่อายุน้อยไปหน่อย” เฟิ่งจิ่วเดินชมไปพลางเอ่ยไปพลาง ยามเดินผ่านแปลงสมุนไพรที่อยู่ข้างหน้า มาถึงแปลงสมุนไพรที่สีดินต่างออกไป นางก็หยุดเดินก่อนก้มลงดู “นี่มั นโคลนดินแดงก้นบ่อน้ำลึกที่ถูกการเผาไหม้มาแล้วนี่”
นางพึมพำด้วย
