ะออกจากสวนสมุนไพร มุ่งหน้าไปที่อื่นต่อ
“ในตำหนักของผู้อาวุโสซื่อเชวียมีของล้ำค่าอยู่ไม่น้อย เจ้าอยากไปดูอีกหรือไม่” หวันเหยียนเชียนหวาถาม
“ของล้ำค่าอะไรก็สู้ยาทิพย์สามต้นนี้ไม่ได้แล้ว” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ “พวกเราไปดูที่ยอดเขาของมู่ซินกันเถอะ! ยอดเขาของเขามีของดีอะไรอยู่หรือไม่”
“ผู้อาวุโสมู่ซินหรือ! ที่ยอดเขาของเขาไม่มีสวนสมุนไพร แต่เขาเลี้ยงกวางวิญญาณทองม่วงไว้ สวยมากเลยล่ะ ข้าพาเจ้าไปดูก็จะรู้เอง กวางสองตัวนั้นเข้าใจภาษาคน เขาหวงแหนมันอย่าง งมาก”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็อึ้งไป “กวางวิญญาณทองม่วง? เป็นไปไม่ได้กระมัง นั่นเป็นกวางวิญญาณขนาดใหญ่ที่หาได้ยากมากเชียวนะ ลือกันว่ามันเป็นสัตว์วิญญาณที่กินทองกินหยกเป็นอาหาร หา ยากมาก ข้าเคยเดินทางไปในป่าลึกมานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยเห็นเงาของกวางวิญญาณทองม่วงเลยสักครั้ง”
“เป็นอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ เพราะอย่างนี้มันถึงได้ล้ำค่ามากอย่างไรเล่า ผู้อาวุโสมู่ซินหวงแหนพวกมันมาก เจ้ายังไม่รู้ เขาลงทุนลงแรงกับกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวนั้นไปไม่น้อย กว่า าจะเลี้ยงดูตั้งแต่ตอนยังเป็นทารกมาจนถึงตอนนี้ได้ อีกทั้งกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวนั้นยังกินแค่ของจำพวกทองและหยกเท
