่านั้นอีกด้วย”
ประกายความตื่นเต้นพาดผ่านดวงตาของเฟิ่งจิ่ว “เช่นนั้นก็ต้องไปดูให้เห็นกับตาหน่อยแล้ว เจ้าตัวนี้ข้าเองก็เคยเห็นแค่ในตำราหมื่นสัตว์ร้าย ยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ เลย!”
หวันเหยียนเชียนหวาเม้มปากยิ้ม บอกว่า “แต่แม้เจ้าจะสนอกสนใจมากเพียงใด เดาว่าเขาคงจะตัดใจมอบกวางวิญญาณทองม่วงสองตัวนั้นให้เจ้าไม่ได้หรอก!”
“คิกๆ รอดูแล้วกัน!” นางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หากเป็นกวางวิญญาณทองม่วงจริงๆ อย่างไรนางก็ต้องคิดหาทางเอามาครอบครองให้ได้ อีกอย่างสมบัติล้ำค่าของนางก็มีไม่อยู่น้อย นางไม่เชื อหรอกว่าเขาจะไม่ยอมแลก
ทั้งสองมาถึงที่ยอดเขาของมู่ซิน พอมาถึงยอดเขาหลัก บรรดาลูกศิษย์พากันคารวะและขานเรียกว่าบรรพจารย์อย่างนอบน้อม ทั้งสองเดินตรงเข้าไปข้างใน ภายใต้การนำทางของหวันเหยียนเชียนห หวา ทั้งสองมาถึงจุดที่กวางวิญญาณทองม่วงถูกเลี้ยงแบบปล่อยไว้
“ดู ตรงนั้นไง เพื่อให้สามารถเลี้ยงแบบปล่อยได้ ผู้อาวุโสมู่ซินยังร่ายเขตอาคมไว้ ป้องกันไม่ให้กวางสองตัวนั้นหนีไปด้วยนะ” หวันเหยียนเชียนหวาชี้ไปข้างหน้า พลางอธิบายให้นาง ฟัง
เฟิ่งจิ่วมองไป ก่อนดวงตาทั้งสองจะเป็นประกายขึ้นมา เพียงแวบเดียวนางก็ดูออกแล้วว่านั่นคือกว
