วกเขาฟัง จากนั้นก็ให้พวกเขาตัดสินใจเอง”
“ขอรับ”
ทั้งสองรับคำพร้อมกัน จากนั้นก็ฟังประมุขเซียนพูดถึงเรื่องอื่นๆ รวมถึงเรื่องการประลองของสี่สำนักใหญ่ในครั้งนี้
ทั้งสองฟังอย่างเหม่อลอย ลึกๆ ข้างในรู้สึกจนใจ พวกเขาสองคนพ่ายแพ้ให้กับเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว ตอนนี้หากมองจากมุมของพวกเขา ด้านหนึ่งก็อาจารย์ ด้านหนึ่งก็สำนัก กลืนไม ม่เข้าคายไม่ออกทั้งสองทาง ช่างชวนให้อับจนหนทางนัก เวลานี้จึงไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องอื่น
เวลานี้พวกเขากำลังคิดว่า อาจารย์ทั้งสองที่พักอยู่ในถ้ำ หากรีบไปจากที่นี่เสียคงดี บางทีหากไปแล้วท่านเซียนคงจะไม่คิดหาผลประโยชน์จากพวกเขาอีก เขาสองคนก็จะได้ไม่ต้องลำบากใ ใจเช่นนี้
วันต่อมา หวันเหยียนเชียนหวามาถึงถ้ำที่พักของเฟิ่งจิ่วแต่เช้าตรู่ นางตะโกนเรียกโดยไม่เข้าไปข้างใน “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ ตื่นหรือยัง วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเดินชมในสำนักของเรา ที่นี่ มีทิวทัศน์น่าตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่น้อยเชียวนะ พี่สาวจะพาพวกเจ้าไปเปิดหูเปิดตาเอง”
ศิษย์ตัวน้อยสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าถ้ำ พอเห็นนางก็รีบคารวะ “คารวะอาจารย์อาหวันเหยียน”
หวันเหยียนเชียนหวามองพวกเขาแวบหนึ่ง “อ้อ พวกเขาส่งพวกเจ้าสองคนมาปรนนิบัติพวกเสี่
