ยวจิ่วเอ๋อร์หรือ”
“ขอรับ ท่านอาจารย์ส่งพวกข้ามาปรนนิบัติบรรพจารย์ทั้งสองท่าน” ทั้งสองรับคำอย่างนอบน้อม
“อืม ปรนนิบัติให้ดีเล่า! ได้มาปรนนิบัติพวกเขาก็ถือเป็นโชคดีของพวกเจ้า” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ขณะกำลังจะรายงานคนในถ้ำ ก็เห็นเงาร่างสีแดงเดินออกมา
“ท่านบรรพจารย์” ทั้งสองรีบคารวะ
เฟิ่งจิ่วเดินออกมาจากในถ้ำ วันนี้นางยังคงใส่ชุดสีแดงทะมัดทะแมงเหมือนบุรุษ สีหน้าดูกระปรี้กระเปร่า ครั้นเห็นหวันเหยียนเชียนหวาก็ยิ้มพร้อมกับขานเรียก “พี่สาว ท่านมาเช้าจริงๆ ๆ!”
หวันเหยียนเชียนหวามองนางแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มพลางถามว่า “ทำไมมีแค่เจ้าคนเดียวเล่า เซวียนหยวนโม่เจ๋อล่ะ เขาไม่ไปด้วยกันหรอกหรือ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มก่อนตอบว่า “เขาบอกว่าไม่ไป เขาจะอ่านตำราที่ท่านให้มาเมื่อวานให้จบ”
หวันเหยียนเชียนหวายิ้มๆ “ก็ได้ ในเมื่อเขาไม่ไป อย่างนั้นข้าพาเจ้าไปเดินเล่นก็แล้วกัน! ข้าจะพาเจ้าไปที่ยอดเขาของผู้อาวุโสซื่อเชวียก่อน ที่ยอดเขาของเขามีอะไรมากมาย เจ้าไม่ไป ปจะเสียดาย”
………………………………….
