เจ้าดูพวกเขาสิ แต่ละคนหากออกไปข้างนอกล้วนเป็นบุคคลสำคัญ ตอนนี้กลับดีนัก ผู้อาวุโสซื่อเชวียคารวะเจ้าเป็นอาจารย์ พวกเขาจึงได้กลายเป็นศิษย์รุ่นหลานของ งพวกเจ้า” หวันเหยียนเชียนหวาปิดปากยิ้ม “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ ข้าจะบอกเจ้า ที่ยอดเขาของผู้อาวุโสซื่อเชวียนี้มีสวนสมุนไพรมากมาย ในนั้นมีของดีไม่น้อยเลยล่ะ”
เฟิ่งจิ่วดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำว่าสวนสมุนไพร “จริงหรือ”
“แน่นอน ผู้อาวุโสซื่อเชวียเป็นผู้มีธาตุไม้ ยามว่างเขาเป็นคนดูแลสวนสมุนไพรพวกนั้นด้วยตนเองด้วยซ้ำ ยาทิพย์งอกงามดีมาก” หวันเหยียนเชียนหวาอธิบาย ก่อนจะพานางเดินไปอีกทาง และเอ่ยเสริมอีกว่า “แต่ว่านะ เขาก็หวงแหนมันมากเช่นกัน เขาปกป้องมันอย่างดีไม่ให้ใครแตะต้องเลยล่ะ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มจนตาหยี “อย่างนั้นก็ต้องดูกันหน่อยว่าเป็นสวนสมุนไพรแบบใด จะว่าไปแล้ว คารวะอาจารย์ก็คารวะแล้ว พวกเขาสองคนกลับยังไม่เอาอะไรมาแสดงความกตัญญูต่อพวกข้าเลย”
“พวกเขายังไม่ได้เอาอะไรมาแสดงความกตัญญูต่อพวกเจ้าอีกหรือ ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย” หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม “พวกเขาสองคนมีของล้ำค่ามากมาย วันหลังเจ้าต้องคิดบัญชีกับพวกเขาให ห้ดี”
“ดูสวนสมุนไพรก่อนก็แล้วกัน หากในสวนสม
