ุนไพรมีของดี อย่างนั้นข้าก็เอาจากในนั้นนั่นล่ะ” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนจะเดินตามนางมาถึงจุดหนึ่ง เพียงแต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกลูกศิษย์สอง คนขวางเอาไว้ก่อน
“อาจารย์อาหวันเหยียน หากเดินต่อไปก็จะเป็นสวนสมุนไพรของอาจารย์พวกข้าแล้ว สวนสมุนไพรเป็นสถานที่สำคัญ บุคคลภายนอกห้ามเข้าโดยพลการ”
หวันเหยียนเชียนหวาชำเลืองมองพวกเขาด้วยหางตา ก่อนยิ้มพร้อมถามว่า “บุคคลภายนอก? พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าอาจารย์ของพวกเจ้าแต่งตั้งบรรพจารย์ให้พวกเจ้าแล้วน่ะ”
“เอ่อ…รู้ขอรับ แต่นี่เกี่ยวอะไรกันด้วย?” ลูกศิษย์สองคนนั้นเฝ้าสวนสมุนไพรอยู่ที่นี่ตลอด จึงไม่ได้ไปดูการประลองที่ทำให้อาจารย์ของพวกเขาพ่ายแพ้ พวกเขาได้ยินมาแค่ว่า อาจารย์ข ของพวกเขาแพ้การประลอง ด้วยเหตุนี้จึงคารวะผู้ชนะสองคนนั้นเป็นอาจารย์ เหมือนจะชื่อเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว เป็นผู้ที่มาจากโลกเบื้องล่าง
“เพราะคนที่จะเข้าไปก็คือบรรพจารย์ของพวกเจ้า แม้แต่อาจารย์ของพวกเจ้ายังไม่กล้าขัดขวาง พวกเจ้าสองคนไม่อยากอยู่แล้วหรือ ถึงได้กล้าขวางทางบรรพจารย์ของพวกเจ้าเช่นนี้”
“หา? บรรพจารย์?” ลูกศิษย์สองคนหันไปมองเด็กหนุ่มชุดแดงที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง ก่อนจะตะลึงจนตาค้าง พวกเขาได้ยิน
