“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ เพียงกวาดตามองพวกเขาอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วนั่งลง มองดูทั้งสองจัดวางอาหารบนโต๊ะ หลังพวกเขาถอยไปยืนด้านหนึ่ง นางก็ถามขึ้นว่า “พวกเจ้าชื่ออะไรหรือ”
“เรียนท่านบรรพจารย์ ศิษย์อู่หยวน เป็นศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของอาจารย์ซื่อเชวีย เดิมทีท่านอาจารย์จะให้ศิษย์ชั้นล่างมาปรนนิบัติ แต่สุดท้ายก็ยังคงเลือกศิษย์ใต้อาณัติของเขา มา หากท่านบรรพจารย์ต้องการอะไร ล้วนสั่งให้อู่หยวนไปทำได้” เด็กหนุ่มพูดจาฉะฉาน
เด็กสาวที่อยู่ข้างๆ ก็รีบแนะนำตัวเช่นกัน “ท่านบรรพจารย์ ศิษย์เป็นลูกศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของอาจารย์มู่ซินชื่อเคอหลิง ท่านอาจารย์ก็สั่งให้ศิษย์ปรนนิบัติทั้งสองท่านอย่างเต ต็มความสามารถเช่นกัน หากบรรพจารย์ทั้งสองท่านต้องการอะไร สั่งให้ศิษย์ไปทำได้เจ้าค่ะ”
เฟิ่งจิ่วพยักหัว “อืม พวกเจ้าไปรอข้างนอกเถอะ! หากไม่มีคำสั่งจากพวกข้าก็ไม่ต้องเข้ามา”
“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ทั้งสองรับคำ ก่อนจะคารวะแล้วเดินออกไป
“อันนี้ให้ห้าวเอ๋อร์กินได้ เมื่อครู่ข้าลองชิมดูแล้ว รสชาติไม่เลว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตักรังนกถ้วยหนึ่งวางไว้ตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว “อาหารที่ดูเรียบง่ายพวกนี้ กลับใช้เครื่องปรุงไ ไม่น้อยทีเดียว
