ดนี้ กลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว เห็นแล้วก็ปวดใจจริงๆ
“โอ้โห! สองคนนี้หาเงินได้ไม่น้อยเลยนี่!” ผู้อาวุโสเสวี่ยอวี้เดินมาหยุดข้างหวันเหยียนเชียนหวา เห็นทรัพย์สมบัติกองนั้นที่ถูกนางเก็บไว้ ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
“อาจารย์ ข้าเอาของพวกนี้ไปให้พวกเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก่อนนะ” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย หลังจากคารวะอาจารย์ของตน ก็ขี่หงส์เซียนไปยังยอดเขาลูกหนึ่ง
เพราะการต่อสู้ครั้งนี้ คนของสี่สำนักใหญ่รู้ว่าการประลองประจำปีครั้งนี้ไม่อาจดำเนินต่อไปได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ เซียนทั้งสี่จึงหารือกัน ก่อนจะให้แต่ละคนพาลูกศิษย์ของตนเองแยกย้ายก กันกลับ
ในอีกด้านหนึ่ง ซื่อเชวียกับมู่ซินพาเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วมาถึงด้านหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง ทั้งสองหยุดเดิน ก่อนเอ่ยว่า “อาจารย์ทั้งสองพักที่ถ้ำนี้ก่อนเถอะ! ข้างในมีข้าวของเ เครื่องใช้ค่อนข้างครบครัน ส่วนของเล็กๆ น้อยๆ อย่างอื่น ไว้พวกข้าจะให้ลูกศิษย์ส่งมาให้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองถ้ำแห่งนั้นแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “ที่นี่ไม่เลว เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายพลังวิญญาณ อีกทั้งรอบข้างก็ไม่ถ้ำอื่นอยู่ บรรยากาศดูสงบเงียบ”
“อืม ในเมื่อท่านพอใจ พวกเราก็พักที่นี่สักสองสามวันแล้
