เป็นผู้อาวุโสของสำนักเซียนจริงหรือ” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองด้วยหางตา ก่อนจะหันไปมองชายวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ ม
“ง่ายมาก ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเอาชนะผู้อาวุโสคนหนึ่งได้แล้ว ขอเพียงรับคำท้าและเอาชนะพวกข้าอีกสองคนได้ อย่างนั้นพวกเจ้าย่อมไปได้ พวกเราจะไม่ขัดขวางอีก แต่ว่า หากแพ้แล้ว…”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับจ้องไปที่พวกเขาทั้งสอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอย่างแฝงความหมาย “หากแพ้ พวกเจ้าสองคนต้องคารวะข้าเป็นอาจารย์! และเป็นศิษย์ในสำนักของพวกข้า”
ผู้อาวุโสหลิงมู่ได้ยินก็กระทืบเท้า “เจ้าซื่อเชวียตัวดี! เจ้าคิดจะแย่งคนของข้ารึ! ข้าพูดแล้วพูดอีกพวกเขาก็ยังไม่ยอมคารวะข้าเป็นอาจารย์ เจ้ากลับใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ ให้พวกเ เขาประลองกับตาเฒ่าอย่างพวกเจ้าสองคนเนี่ยนะ? เจ้าลองพูดด้วยหนังหน้าหนาๆ ของเจ้าดูสิ ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”
ชายวัยกลางคนที่เดินเอามือไพล่หลังได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขากระแอมเบาๆ ก่อนตำหนิว่า “หลิงมู่ เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล”
………………………………….
