นหญิงงามที่หาตัวจับยากจริงๆ แม้นางจะใส่ชุดสีแดงเ เหมือนกับอาจิ่ว แต่กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป
หวันเหยียนเชียนหวาที่นั่งอยู่บนหลังหงส์ฟ้ามองเห็นเงาร่างสีแดงสะดุดตาที่ยืนอยู่บนเวทีตั้งแต่แวบแรก ดวงหน้างดงามนั้นยังคงดูคุ้นเคย กลีบปากของนางแย้มยกเผยเป็นรอยยิ้ม น นางตบหัวหงส์เซียนเบาๆ ก่อนที่มันจะบินลงไปบนเวที
“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!”
หวันเหยียนเชียนหวาเห็นนางก็รีบเข้ามากอด ทว่าพอหน้าอกนิ่มๆ ของนางสัมผัสถูกหน้าอกแบนราบและแข็งของเฟิ่งจิ่ว นางก็ก้มหน้าลงด้วยความสงสัย ขณะเดียวกันก็ยื่นมือออกไปลูบคลำ ดู “เอ๊ะ? หน้าอกของเจ้าเล่า เวรกรรมจริงๆ! เจ้ารัดมันจนแบนราบเลยหรือ อึดอัดแย่เลยนะ”
เฟิ่งจิ่วหน้าดำทะมึนไปทันที นางยังไม่ทันตั้งตัว พี่สาวของนางกลับจับหน้าอกของนางต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ทำเอานางไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ
เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่บนเวทีต่างก็มุมปากกระตุก พวกเขาเบนสายตาออกไปอย่างประดักประเดิด ก่อนจะกระแอมเบาๆ ลอบคิดในใจว่า ‘คนจากเขาหิมะหยกไม่มีใครปกติสักคนเลยจริงๆ’
