ด้วยความภาคภูมิใจ นี่ก็คือบุรุษของนาง! ของนาง! ดูเสีย ยอดเยี่ยมขนาดไหน!
บนเวที ชายชุดคลุมสีดำผู้มีหน้าตางดงามดุจเซียนยืนเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง อีกข้างวางไว้บริเวณหน้าท้อง เสื้อคลุมสีดำลอยสะบัดตามสายลม บุคลิกสูงส่งสง่างามไร้ที่เปรียบ รอบกาย เขามีแรงกดดันอันแข็งแกร่งน่าเกรงขามกระจายอยู่ การต่อสู้ครั้งนี้ ชื่อเซวียนหยวนโม่เจ๋อรวมไปถึงหน้าตาและบุคลิกของเขา ได้ตราตรึงลงไปในสมองของบรรดาศิษย์จากสี่สำนักอย่างลึกซึ้ง แล้ว…
“โอ้ สวรรค์ นี่เขาร้ายกาจกว่าเฟิ่งจิ่วเสียอีก!” ผู้อาวุโสหลิงมู่กะพริบตา อ้าปากค้างอย่างตกใจ นึกไม่ถึงว่าเจ้าหนูนี่ไม่พูดไม่จาแต่กลับร้ายกาจเพียงนี้ เป็นดังภาษิตที่ว่าคนจริง ไม่โอ้อวด คนโอ้อวดไม่ใช่คนจริง!
“โอ้ ไม่เลวจริงๆ ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าสายตาของเจ้าใช้ได้ทีเดียว! เจ้าหนูคนนี้ไม่เลวจริงๆ” ผู้อาวุโสที่เป็นหญิงงามคนนั้นหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ก่อนเอ่ยหยอกเย้าเบาๆ
เฟิ่งจิ่วเชิดคางอย่างได้ใจ ท่าทางราวกับจิ้งจอกที่เย่อหยิ่ง “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเสียบ้างว่าเขาเป็นของผู้ใด!”
“ในเมื่อร้ายกาจเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็อยากขอคำชี้แนะสักครั้ง!” ผู้อาวุโสอีกคนในสำนักตบโต๊ะก่อนเหินตัวออกไปทันที เขายืนอยู่ก
