ไม่นานก็รู้สึกได้ว่าแรงกดดันนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับภูเขากดทับลงมาทั้งลูก กดทับจนพวกเขาหายใจไม่ออก ถึงขนาดที่ไม่อาจก้าวขาต่อไปได้
ไป๋ชิงเฉิงยิ่งเดิน หน้าก็ยิ่งซีด จู่ๆ นางก็ชักกระบี่คาดเอวออกมาตวัดไปรอบๆ “ข้าจะฆ่าพวกเจ้า! ฆ่าพวกเจ้า!”
นางกรีดร้องเสียงแหลม ตาแดงก่ำราวกับกลายเป็นมารไปแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเจ็บปวด เวลานี้ นางเห็นภาพลวงตาปรากฏขึ้นด้านหน้าบนบันไดสู่แดนเซียน นางเห็นตระกูลของนาง งถูกโค่นล้มและฆ่าล้าง คนชุดดำเหล่านั้นตวัดกระบี่สังหารคนในตระกูลของนาง นางเห็นพ่อแม่ของนางนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นกับตา…
“กรี๊ด!”
นางพุ่งเข้าไป ใช้มือตวัดกระบี่ฟันไปมั่วๆ พยายามฆ่าคนชุดดำพวกนั้น
พอเฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านหลังเห็นนางตวัดกระบี่ฟันออกไปมั่วๆ ก็รู้ทันทีว่านางถูกภาพลวงตาเล่นงานเข้าแล้ว นางมองไปยังคนที่อยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นพวกเขาไม่ได้โดนลูกหลง จึงพุ่งเ เข้าไปตีที่ท้ายทอยของนางก่อนจะส่งตัวลงไป
“รับไว้” เฟิ่งจิ่วส่งตัวไป๋ชิงเฉิงลงจากบันไดสู่แดนเซียนด้วยตนเอง ก่อนจะสั่งให้พวกหลัวอวี่รับตัวอีกฝ่ายไว้
หลัวอวี่กับตู้ฝานเข้าไปรับตัวไป๋ชิงเฉิงที่หมดสติเอาไว้ ก่อนพามาหาฟั่นหลินทันที
