กว้าง “อยากดื่มน้ำผลไม้หรือไม่ มา ลุกขึ้นมาเดินสักสองสามก้าว” นางจูงมือเด็กน้อยแล้วเอ่ย ให้เขาเรียนรู้ที่จะเดิน เพียงแต่สองเท้าน้อยๆ กลับเซไปมา ก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ล้มลงมาในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วเหมือนเดิม
เฟิ่งจิ่วยิ้มก่อนหันไปบอกไป๋ชิงเฉิงว่า “คั้นน้ำผลไม้หน่อย” ขณะเดียวกัน ก็โยนผลไม้วิญญาณสีแดงให้ไป๋ชิงเฉิงหลายลูก
“เจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเฉิงรับไป จากนั้นก็หยิบอุปกรณ์ในห้วงมิติออกมา เป็นแก้วใสใบหนึ่งพร้อมกับฝาครอบเล็กๆ ด้านบน ไป๋ชิงเฉิงหยิบผลไม้ใส่ด้านใน ใช้อุปกรณ์กดลงไป น้ำผลไม้ค่อยๆ หยดลงไปในแก้วใสใบ บนั้น
“นายท่าน” ไป๋ชิงเฉิงรินน้ำผลไม้ใส่แก้วเล็กแล้วยื่นมาให้
เฟิ่งจิ่วรับไปชิมหนึ่งคำ จากนั้นก็วางพักไว้ ก่อนจะเอาผ้าผืนเล็กออกมาพันรอบคอของเขา นางใช้ช้อนตักน้ำผลไม้แล้วยื่นไปที่ปากน้อยๆ “มา แม่ป้อนน้ำผลไม้ให้เจ้า”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ดูอยู่ด้านหนึ่ง อดรู้สึกเปรี้ยวฝาดในใจไม่ได้ แม้นี่จะเป็นลูกที่พวกเขาเก็บมาเลี้ยงด้วยกัน แต่อาจิ่วดีกับเด็กคนนี้เกินไปหรือเปล่า เห็นแล้วรู้สึกอย่างไ ไรก็บอกไม่ถูก
ตอนนี้ยังเป็นถึงขนาดนี้ วันข้างหน้าหากพวกเขามีลูกของตนเองอีกเล่า? ถึงตอนนั้น ก็เท่ากับไม่มีที่ว่างสำหรับเขา
