ึ่ง หลังจากที่หลิงเทียนอวี่กลับมาที่จวนเจ้าเมือง เขาก็มาพบพ่อของตน แล้วเล่าว่า “ท่านพ่อ วันนี้ข้าเจอโรคจิตเฟิ่งจิ่วนั่นข้างนอกอีกแล้ว” เขาว่า พลางหยิบชาบนโต๊ ะขึ้นมารินดื่ม
เจ้าเมืองหลิงที่กำลังดื่มชาพอได้ยินลูกชายพูดก็สำลักออกมา เขากระแอมสองสามทีแล้วรีบถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ”
“ข้าบอกว่าวันนี้ข้าเจอตัวซวยเฟิ่งจิ่วที่ข้างนอกอีกแล้ว ดวงซวยจริงๆ คนที่ข้าหมายตาวันนี้กลับเป็นคนของนาง หากไม่ใช่ว่าข้าไหวตัวหนีออกมาทัน คงต้องมีปัญหาอีกเป็นแน่” เขา ขมวดคิ้ว นึกถึงคนของเฟิ่งจิ่วเหล่านั้น แต่ละคนล้วนโดดเด่น ยิ่งชายชุดคลุมสีดำนั้นยิ่งสะดุดตา
ก่อนหน้านี้เขาสังเกตเห็น เหมือนมีสตรีนางหนึ่งอุ้มเด็กทารกอยู่ด้านหลัง สตรีชุดแดงหน้าตางดงามล้ำเลิศทั้งยังโดดเด่นปานนั้นไม่รู้ว่าไปมีลูกตั้งแต่เมื่อใด คิดแล้วก็ให้รู้สึกสับ บสนว้าวุ่นนัก
อยากจะไปดูเสียให้รู้เรื่อง แต่ก็กลัวถูกเฟิ่งจิ่วจับได้และถูกสั่งสอนอีก แต่หากไม่ไปดู ก็รู้สึกสงสัยจนยากจะทานทน
“ฟะ…เฟิ่งจิ่วมาอีกแล้วหรือ นางมาทำอะไรอีก” เจ้าเมืองหลิงตกตะลึง เขารู้สึกสงสัยนัก ต้องบอกก่อนว่าครั้งที่แล้วหลังนางจากไป เขาก็ส่งคนไปสืบข่าวดู ก่อนจะรู้ว่านางได
