้ไปอย ยู่กับตระกูลเซี่ยของอีกเมืองหนึ่ง ทั้งยังสร้างเรื่องไว้ที่นั่นอีกด้วย
ดูจากท่าทางแล้ว ตอนนั้นน่าจะไปบันไดสู่แดนเซียน แต่ตอนนี้กลับมาที่นี่ทำไมอีก?
“ข้าจะไปรู้หรือว่านางกลับมาอีกทำไม? แต่ดูท่าคราวนี้เหมือนจะพาคนในครอบครัวมาด้วย ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรที่ไหน” หลิงเทียนอวี่พูดขึ้นอย่างสงสัย
“พาครอบครัวมาด้วยหรือ เช่นนั้นทำไมเจ้าไม่เชิญนางมาที่จวนเล่า”
“ข้าเชิญแล้ว นางไม่มา บอกว่าจะไปพักที่โรงเตี๊ยม นางไม่มาแล้วจะให้ข้าบังคับลากนางมาหรือ อีกอย่าง ข้างกายนางมีชายชุดคลุมสีดำคนหนึ่ง ราศีของเขา…” หลิงเทียนอวี่เงียบไปครู่ หนึ่ง ราวกับไม่รู้ว่าควรจะบรรยายอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำใดดี
“เป็นอย่างไรหรือ” เจ้าเมืองหลิงถาม
เขามองหน้าผู้เป็นพ่อ ก่อนตอบว่า “ค่อนข้างน่ากลัว เขามองข้าแวบหนึ่ง เพียงแวบเดียวก็ทำให้ข้ารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง หวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ”
เจ้าเมืองหลิงครุ่นคิด “ตามหลักแล้ว พวกเราควรเชิญพวกเขามาที่จวน แต่ในเมื่อนางไม่อยากมา เช่นนั้นก็ช่างเถอะ”
