ท่าทางราวกับว่าการหลีกทางให้เช่นนี้ก็ถือว่ามากพอแล้ว
“เฮอะ!” ชายชุดผ้าไหมบนหลังม้าหัวเราะหยัน วางท่าเหมือนกับลูกผู้ดีมีตระกูล เชิดคางชายตามองตู้ฝานด้วยหางตา “เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร ในเมืองนี้ยังไม่เคยมีสิ่งใดที่ข้าต้องการ แล้วไม่ได้”
เอ่ยจบ เรื่องหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมองของเขา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะหนึ่ง
“ไป! เอาตัวผู้หญิงคนนั้นมาให้ข้าดูชัดๆ” เขาออกคำสั่ง ก่อนที่ทหารระดับปราชญ์เซียนหลายสิบคนจะกรูเข้าไปล้อมทั้งสองไว้
สายตาของตู้ฝานเย็นชาลงเล็กน้อย ส่วนไป๋ชิงเฉิงที่ถูกเขาดันไปยืนข้างหลังก็เบี่ยงตัวเดินออกมา ดวงหน้าเรียวงามจ้องชายบนหลังม้าด้วยสายตาเย็นชา
“รูปร่างหน้าตาล้วนไม่เลว พวกเจ้าเป็นผู้ฝึกตนไร้สำนักจากต่างถิ่นกระมัง ดูวรยุทธ์ก็ไม่ได้แข็งแกร่ง ไปอยู่กับข้าเป็นอย่างไร” ชายชุดผ้าไหมเสนอ สายตาจับจ้องไปที่ไป๋ชิงเฉิงและตู้ ฝาน
………………………………….
