ของพวกท่าน ก็ไม่สามารถผสมออกมาได้เหมือนกับของข้าอยู่ดี”
“เรื่องนี้… คุณชาย เราคุยกันได้หรือไม่…” เถ้าแก่พยายามเกลี้ยกล่อม อย่างไรเสียยาชนิดนี้ของร้านพวกเขาก็เทียบกับของอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ
เห็นเถ้าแก่พูดถึงขนาดนี้ ฟั่นหลินสายตาไหวระริก ยิ้มพลางถามว่า “เถ้าแก่อยากได้จริงหรือ”
“แน่นอน” เขารีบพยักหน้าตอบ
“ขายให้เถ้าแก่สักห่อนั้นย่อมได้ เพียงแต่ข้าต้องการศิลาดาราสองร้อยก้อนต่อหนึ่งห่อ” เขายิ้ม ก่อนจะยื่นยาห่อหนึ่งออกมาข้างหน้า “เป็นอย่างไร”
“ศิลาดาราสองร้อยก้อน?” เถ้าแก่ร้านชะงักงัน สมุนไพรที่เขาซื้อไปเมื่อกี้ รวมราคากันทั้งหมดยังไม่ถึงขนาดต้องใช้ศิลาดาราสองร้อยก้อนเลย แต่พอคิดว่าหากพวกเขาได้ยานั่นมาและส สามารถผสมแบบเดียวกันออกมาได้ หากนำมาวางขายในร้านนี้ ใช้เวลาไม่นานก็คงได้ศิลาดาราสองร้อยก้อนกลับคืนมาแล้ว
ยานั่น เมื่อครู่เขาเห็นพวกเขาทดลองยาอยู่หลังร้าน ไม่นึกว่าแม้แต่งูก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ นั่นเป็นของดีเชียวนะ
“ได้! สองร้อยก้อนก็สองร้อยก้อน!” เถ้าแก่กัดฟันตอบ
