ุดหมายปลายทางของพวกเขา นั่นก็คือเกาะเซียนเฝิงไหล…
สองเดือนต่อมา ตอนที่พวกเขามาถึงในเมืองบนเกาะเซียนเฝิงไหล และได้เห็นผู้คนมากมายที่มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา พวกหลัวอวี่ราวกับถูกโจมตี
พวกเขาจองโต๊ะไว้บนชั้นสอง นั่งล้อมวงกัน หลัวอวี่ที่ทนมานานก็เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ในที่สุด “เหตุใดระดับวรยุทธ์ของคนที่นี่จึงได้สูงถึงเพียงนี้ วรยุทธ์ของเถ้าแก่คนเมื่อครู่อยู่ระดับปราชญ์เซียนกระมัง วรยุทธ์สูงขนาดนี้ แต่กลับเป็นแค่เถ้าแก่หรือ”
“ยังมีผู้ฝึกตนเหล่านั้นที่เจอบนถนนใหญ่อีก วรยุทธ์ของพวกเขาล้วนอยู่ในระดับปราชญ์เซียนทั้งสิ้น” ฟั่นหลินเอ่ยเสริม จู่ๆ มาถึงที่แห่งนี้และเห็นผู้แข็งแกร่งมีอยู่ทั่วทุกที่ ทำให้เขาตกตะลึงไปไม่น้อย
ได้ยินพวกเขาคุยกัน เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “พวกเขาล้วนกินยาที่ช่วยทะลวงขั้นพลังได้ พวกเจ้าเห็นพวกเขามีวรยุทธ์ระดับนั้น แต่หากสู้กันขึ้นมา พลังต่อสู้ยังคงมีพื้นฐานที่ไม่มั่นคง อีกทั้งชั่วชีวิตนี้พวกเขาก็ทำได้เพียงหยุดอยู่ที่ระดับขั้นนั้น ไม่อาจทะลวงขั้นได้อีก”
ทุกคนพลันกระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
“ท่านลูกค้า อาหารมาแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารมาให้พวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลังจากยกอาหารอย่าง
