ตอนที่ 2853 จะไปแล้ว
ประโยคนั้นทำให้เยี่ยจิงหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม…
กวนสีหลิ่นเข้าไปข้างใน เพียงไม่นานเขาก็อาบเสร็จแล้วเดินออกมา เขาเห็นเยี่ยจิงนั่งเช็ดผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จึงเดินเข้าไปแย่งผ้ามาจากมือของนาง “ข้าเอง”
เขามองเข้าไปในกระจก เห็นเพียงคนสองคน หนึ่งยืน หนึ่งนั่ง ดวงหน้าที่สะท้อนในกระจกนั้นงดงามดุจดอกท้อ เอียงอายจนไม่กล้าสบตา ครั้นสายตาของเขาจับจ้องไปที่เรือนร่างที่สะท้อน นในกระจก ลมหายใจของเขาก็พลันถี่กระชั้นขึ้นหลายส่วน
“อาจิง เจ้ากินอิ่มแล้วหรือ ทำไมเจ้ากินน้อยนัก” อาหารบนโต๊ะยังเหลืออีกเยอะ
“อิ่มแล้ว” นางตอบเสียงเบาๆ
เขาช่วยนางเช็ดผมจนแห้ง ก่อนบอกว่า “ข้ายังกินไม่อิ่ม เจ้ากินกับข้าอีกสักหน่อยเถอะ!”
“ได้” นางตอบรับ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะกับเขา นางนั่งข้างๆ เห็นเขากินอาหารที่นางกินเหลือจนหมด จึงอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “พอหรือไม่ หากไม่พอเรียกคนเอามาให้อีกก็ได้”
“พอแล้ว” เขายิ้มตอบ มองหน้านาง “ต่อไปคล้องแขนดื่มเหล้า”
เขารินสุราสองถ้วย ก่อนจะยกขึ้นมาคนละถ้วย จากนั้นก็คล้องแขนดื่ม หลังจากสุราลงท้องไปหนึ่งถ้วย เขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้นาง ก่อนจะอุ้มนางขึ้น “อาจริง พวกเราเข้านอน
