ๆ “ก็ได้! ในเมื่อท่านพี่พูดถึงขนาดนี้แล้ว อย่างไรข้าก็ต้องช่วย” นางเลื่อนกระเบื้องกลับเข้าที่เดิม จากนั้นก็ตีลังกากระโดดลงมา
นางในวันนี้สวมชุดกระโปรงสีเขียวทั้งตัว สง่างามไม่มีใครเปรียบเช่นกัน พอนางลงมา เหล่าคนที่อยู่ข้างล่างต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปโดยไม่รอให้นางพูดอะไร
“พี่ชายกวน ชั่วครู่แห่งค่ำคืนฤดูใบไม้ผลิล้ำค่าเท่าหนึ่งพันตำลึงทอง พวกเราไม่รบกวนเวลาเข้าหอของท่านแล้ว ขออวยพรให้ท่านกับพี่สะใภ้ให้กำเนิดหนูน้อยอ้วนพีในปีหน้า ฮ่าๆๆๆๆๆ…”
ทุกคนตะโกนอวยพร พลางเดินออกไป ไม่นาน เรือนที่ครึกครื้นก็เหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คน
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ชะโงกหน้าเข้าไปข้างใน “ท่านพี่ พี่สะใภ้ ข้าก็จะไปแล้วเหมือนกัน” นางยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปด้านหน้าด้วย
เห็นนางออกไปแล้ว กวนสีหลิ่นถอนหายใจเบาๆ “ไปเสียที บรรพบุรุษกลุ่มนี้!” เขารีบลงกลอนประตูทันที จากนั้นก็ปิดหน้าต่างทุกบานให้เรียบร้อย หลังจากสำรวจทั่วห้องแล้ว จึงค่อยถอนหาย ยใจอย่างโล่งอก
เขาเดินไปที่เตียง มองเจ้าสาวที่นั่งอยู่บนเตียง อดฉีกยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้ “อาจิง ข้าเปิดผ้าคลุมได้แล้วใช่หรือไม่”
