อนหลับสนิทไร้ภาพพจน์ใดๆ อย่างนั้น
เวลานี้ เขาเองก็ลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้า พลางเอ่ยว่า “วันนี้พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ! ไม่ได้มาเมืองนี้นานแล้ว เจ้าอยากกินอะไร ข้าพาเจ้าไป”
“แต่ข้ายังต้องเตรียมสินสอดให้ท่านพี่อีกนะ” เฟิ่งจิ่วที่ล้างหน้าเสร็จเดินออกมา บอกกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังคาดสายรัดเอว
หลังจากคาดสายรัดเอวเสร็จ เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าวว่า “ไม่เป็นไร สินสอดของเขายังไม่ต้องรีบร้อนใช้ในทันที พวกเราออกไปดูก่อน หากเห็นของดีอะไร ก็สามารถถือโอกาสซื้อให้เขาได้ด้วย ย”
เฟิ่งจิ่วดวงตาเป็นประกาย “ความคิดดี แต่หากอยากได้ของดี อย่างนั้นก็ต้องไปที่ตลาดมืดแล้วล่ะ”
“อืม อย่างนั้นก็ไปตลาดมืด หรือไปดูที่แคว้นอื่นก็ได้ อย่างไรเสียก็ไม่ได้ไกลจากที่นี่มาก ด้วยความเร็วของพวกเรา หนึ่งวันก็กลับมาแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเสนอ ก่อนจะเดินไปล้าง งหน้าล้างตาเช่นกัน
“ไปตลาดมืดก็แล้วกัน! ไปดูที่ตลาดมืดก่อน ความจริงหลายปีมานี้ท่านพี่ก็สะสมของดีไว้ไม่น้อยแล้วเช่นกัน!” เฟิ่งจิ่วเอ่ยยิ้มๆ
