ไม่น้อย ตอนนี้พอได้อาบน้ำแล้วนอนบนเตียง ไม่นานก็หลับไป
จนกระทั่งประมาณยามเฉิน ตอนที่เฟิ่งจิ่วลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นอนอยู่ข้างๆ หันหน้ามาทางนาง เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะไว้พลางจ้องมองนาง
“ตื่นแล้วหรือ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เปล่งออกจากริมฝีปากของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ เห็นนางที่เพิ่งตื่นนอนทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความง่วงงุน กลีบปากของเขาก็หยักโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเบ่งบา านบนใบหน้า แม้แต่นัยน์ตาดำขลับก็อาบย้อมไปด้วยความรักใคร่
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ นางขยี้ตามองเขาพร้อมถามว่า “ท่านตื่นแต่เช้าทว่ายังไม่ยอมลุกจากเตียง เอาแต่จ้องข้าอยู่ทำไมกัน”
“เพราะเจ้าน้ำลายไหลแล้ว ข้ากำลังคิดว่าจะปลุกเจ้าดีหรือไม่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน
“หา?” เฟิ่งจิ่วตะลึง ยกมือขึ้นเช็ดปาก เห็นว่ามีคราบน้ำอยู่จริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคอะเขิน “ข้าไปล้างหน้าก่อน” เอ่ยจบก็รีบกระเด้งตัวลงจากเตียง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อส่ายหน้ายิ้มๆ เมื่อกี้ตอนที่นางกำลังหลับสนิท กลับอ้าปากและละเมอพูดว่าอะไรอร่อยสักอย่าง หนำซ้ำยังน้ำลายไหลอีกด้วย เขาได้แต่มองอย่างตกตะลึง
หากไม่ได้อยู่ใกล้ชิดอย่างเขา คงไม่ได้เห็นนางตอนที่น
