ยว่ากันดีกว่า” หลัวอวี่หัวเราะอย่างเบิกบาน ก่อนพูดอีกว่า “ตั้งแต่ติดตามนายท่านไปจากที่นี่ ไม่ได้กลับมาเสียนานเลย”
“ก็ดีเหมือนกัน เจ้ารู้จักที่นี่ดี อย่างนั้นเจ้าก็พาพวกเราไปเที่ยวก็แล้วกัน!” ตู้ฝานยิ้มกล่าว ก่อนหันไปมองคนที่เหลือ “เหลิ่งหวากับเหลิ่งซวงไม่ได้มาด้วย ชวนพวกเขาไปด้วยหรือ อไม่”
“เหลิ่งซวงต้องดูแลนายท่านน้อย คงไม่ไป ส่วนเหลิ่งหวาสามารถลองถามดูได้ว่าจะไปหรือไม่ อ้อ ยังมีฮุยหลางอีก”
พวกเขาเดินไปด้วย พูดคุยกันไปด้วย ครั้นมาถึงลานสวนด้านหน้าก็เห็นเหลิ่งหวากับฮุยหลางที่กำลังจะไปที่เรือนหลัง ตู้ฝานจึงเอ่ยขึ้นว่า “หลัวอวี่บอกว่าจะพาพวกเราไปเที่ยวในเมื อง พวกเจ้าจะไปด้วยหรือไม่”
เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ไปแล้ว ข้ารู้จักเมืองนี้ดี พวกเจ้าไปกันเถอะ!”
“ข้าไปๆ ถึงข้าจะเคยมา แต่ออกไปเที่ยวเล่นหน่อยก็ดีเหมือนกัน” ฮุยหลางยิ้มกว้าง
“อย่างนั้นพวกเราไปก่อนล่ะ” หลัวอวี่กับคนอื่นๆ ว่า พวกเขาหันไปพยักหน้าให้เหลิ่งหวาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป
เหลิ่งหวายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปที่เรือนหลัง จู่ๆ พวกเขาก็กลับมา แม้ที่จวนจะมีการเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่เขาก็ต้องไปดูและจัดเตรียมให้ทุกคนอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็น
