พวกหลัวอวี่หรือว่าไป๋ชิงเฉิงก็ล้วนมีหน้าตาที่โดดเด่น ทั้งบุคลิกไม่ธรรมดา ยามเดินบนถนนจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกจับจ้อง
บางคนยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้น จึงซุบซิบกันเสียงเบา
“ดูเหมือนเป็นคนของจวนเฟิ่ง”
“อืม พวกนั้นเหมือนหัวหน้าองครักษ์ของจวนเฟิ่ง ข้าเคยเห็นพวกเขาติดตามคุณหนูใหญ่เฟิ่ง”
“วันนี้มีเรือบินเข้ามาในเมือง หรือว่าคุณหนูใหญ่เฟิ่งจะกลับมาแล้ว”
“ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีใครเห็นนางนะ”
“ได้ยินว่าตอนนี้คุณหนูใหญ่เฟิ่งยอดเยี่ยมมาก”
“นางยอดเยี่ยมมาโดยตลอดอยู่แล้ว!”
ชาวบ้านซุบซิบกัน แม้จะไม่มีการปกครองโดยราชวงศ์เฟิ่งหวงแล้ว แต่สำหรับคนที่นี่ ที่นี่ก็คือราชวงศ์เฟิ่งหวง แม้ว่าตระกูลเฟิ่งจะไม่ใช่จักรพรรดิอีก แต่ในใจของชาวบ้าน ตระกูลเฟิ่งก็ไม ม่ต่างไปจากจักรพรรดิเลย
นอกจากคำเรียกขานที่ต่างออกไป นอกนั้นก็ไม่นับว่าเปลี่ยนไปเท่าใดนัก เหมือนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นเสียมากกว่า เฟิ่งเซียวเป็นผู้นำของตระกูลเฟิ่ง เฟิ่งซานหยวนยังคงเป็นบรรพจารย์ของตร ระกูลเฟิ่ง และคุณหนูใหญ่เฟิ่งเองก็ยังคงเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฟิ่งเช่นกัน
กล่าวว่าเปลี่ยนแปลงแต่กลับคงเดิม กล่าวว่าคงเดิมแต่กลับแปรผัน…
