ำหลังเขา เฟิ่งจิ่วเดินผ่านค่ายกลเข้าไป พอเห็นเขตอาคมที่ถูกสร้างไว้ นางก็ยิ้มออกมา ดูท่าแม้นางจะไม่อยู่ข้างมัน มันก็หมั่นฝึกฝนด้วยตนเองอยู่เสมอ
หงส์ไฟที่กำลังฝึกวรยุทธ์อยู่ในถ้ำสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย มันชะงักงันก่อนจะลืมตาขึ้น เก็บงำกลิ่นอายและกระพือปีกบินออกจากถ้ำ พอเห็นเงาร่างสีแดงสะดุดตาที่กำลังจะหมุนตัว วเดินกลับไป มันก็ตะโกนเรียกขึ้นอย่างตื่นเต้น
“นายท่าน!” มันบินไปหาเฟิ่งจิ่วอย่างรวดเร็ว
เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับมา เห็นหงส์ไฟกระพือปีกบินเข้ามาในอ้อมแขนของนาง นางยิ้มพลางยื่นมือออกไปกอดมันไว้ “ข้าเห็นเจ้ากำลังฝึกวรยุทธ์ จึงไม่อยากรบกวน”
“นายท่าน นายท่าน! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
หงส์ไฟตะโกนอย่างลิงโลด ขณะนั้นเอง เสียงกะต๊ากๆ ก็ดังขึ้น มันหันกลับไปมองด้านหลัง เห็นสิ่งมีชีวิตสีเขียวตัวหนึ่งกำลังกระพือปีกพุ่งเข้ามา ซ้ำยังร้องกะต๊ากๆ ไม่หยุด
“นายท่าน! นายท่าน! กะต๊ากๆๆ…นายท่าน!”
เฟิ่งจิ่วตะลึง หันไปมองเจ้าขนเขียวที่พุ่งเข้ามา “อ๊ะ! เจ้าขนเขียวนี่นา!” นางเกือบลืมไปแล้วว่ามีไก่ขนเขียวอยู่ตัวหนึ่งด้วย
หงส์ไฟได้ยินเสียงของเจ้าขนเขียวก็รีบผละออกจากอ้อมกอดของเฟิ่งจิ่ว มันสะบัดป
