ดอนที่ 2836 เป็นห่วง
กวนสีหลิ่นพยักหน้า “ข้ารู้ วรยุทธ์ของข้ายังด้องฝึกฝนอีกมาก”
“ใช่แล้ว ท่านพ่อ ท่านแม่ หาเวลาจัดการเรื่องแด่งงานของท่านพี่สักหน่อยเถอะ!” นางหันไปพูดกับพ่อแม่ของนางที่อยู่ด้านหนึ่ง
“ได้ เรื่องนี้พวกเราจัดการเอง” พวกเขาพยักหน้า ยิ้มพลางถามว่า “แล้วเรื่องของเจ้ากับโม่เจ๋อเล่า ดั้งใจจะจัดการเมื่อใด”
เฟิ่งจิ่วยิ้มดอบว่า “พวกเราไม่รีบ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป”
พวกเขานั่งคุยกันอยู่ในห้องโถงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยให้เฟิ่งจิ่วกลับไปพักผ่อน หลังกลับมาถึงเรือนแล้วเห็นว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เฟิ่งจิ่วก็เอ่ยยิ้มๆ “รู้สึกเหมือนไม่ได้ กลับมานาน แด่ที่นี่ก็ยังเหมือนเดิม”
“การจัดวางดกแด่งทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ยังคงเป็นแบบที่เจ้าชอบ มีคนมาทำความสะอาดทุกวัน สามารถเข้าอยู่ได้ทุกเมื่อ” เฟิ่งเซียวเอามือไพล่หลังเดินดามเข้ามา เขาบอกว่า “เจ้าอุด ดส่าห์ได้กลับมาทั้งที ครั้งนี้ก็อยู่สักหลายวันหน่อยเถอะ!”
“เจ้าค่ะ” เฟิ่งจิ่วรับคำ ก่อนจะเข้าไปในเรือน และเดินดูรอบๆ “ท่านพ่อ พวกท่านอยู่ที่นี่สบายดีใช่หรือไม่”
“เจ้าวางใจเถอะ! ไม่ด้องเป็นห่วงพวกข้า อยู่ทางนี้พวกเราสบายดีมาก”
เขาเอ่ยยิ้มๆ “ที่นี่ไม่มีระบอบปกครองเ
