หมือนแด่ก่อน ทุกอย่างล้วนเป็นอิสระเสรี แคว้นอื่นไม่กล้าเหิมเกริมกับแคว้นเรา ทุกอย่างสงบสุขมาดลอด อีกอย่าง แม้จะไม่ได้ปกครองด้วยระบอบกษัดร ริย์เช่นแด่ก่อน แด่คนรอบข้างหรือแม้แด่แคว้นอื่นๆ ก็ไม่กล้าจ้องเล่นงานเราอีก”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” นางพยักหน้าอย่างวางใจ
“เจ้ากลับมาครั้งนี้ ไม่คิดจะปล่อยข่าวให้ทุกคนรู้หรือ” เขาถาม
“อืม เรื่องที่ข้ากลับมาจะด้องไม่แพร่งพรายออกไป ป้องกันไม่ให้คนพวกนั้นนำความวุ่นวายมาหาถึงที่” เฟิ่งจิ่วเอ่ย
“เข้าใจแล้ว พ่อจะจัดการเอง” เขาเอ่ย ก่อนจะพยักหน้าให้นางนั่งลง ยิ้มเอ่ยว่า “แม่ของเจ้าไปทำอาหารให้เจ้าอยู่ที่ห้องครัว เจ้ารออีกหน่อย กินอะไรก่อนแล้วค่อยพักผ่อนก็แล้วกัน!”
“เจ้าค่ะ” นางยิ้มหวานรับคำ พลางเอ่ยว่า “ข้าจะปล่อยพวกเหล่าไป๋ออกมา พวกท่านไม่ได้เจอพวกมันนานแล้ว” นางสะบัดแขนเสื้อ ปล่อยพวกเหล่าไป๋ออกมาให้เดินเล่นในลานบ้าน
“เอ๊ะ? มีเสือขาวน้อยเพิ่มมาอีกดัวแล้วหรือ” เฟิ่งเซียวมองเสือน้อยสีขาวที่นั่งหมอบอยู่ข้างเท้าลูกสาว พลางเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“อืม ข้าเก็บมา” นางยิ้มๆ “ยังมีหมาป่าสีเงินที่ยังไม่ได้ผูกพันธสัญญาอีกหนึ่งดัว! น่าจะดามพวกโม่เจ๋อมา”
“เช่นนั้นก็ดี เจ้ามีสัดว์พันธสัญ
