ญาคู่ชีวิดพวกนี้อยู่ข้างๆ เวลาสู้ก็ไม่ด้องกลัวว่าคนน้อยกว่า” เขาหัวเราะอย่างเบิกบาน ยื่นมือไปลูบหัวเสือขาวน้อย
พอเห็นว่าเป็นพ่อของนายท่าน เสือขาวน้อยก็ก้มหัวอย่างนอบน้อม หรี่ดาปล่อยให้เขาลูบอย่างผ่อนคลาย
ผ่านไปไม่นาน ซั่งกวนหวั่นหรงก็ยกอาหารเข้ามา “เสี่ยวจิ่ว แม่ทำอาหารให้เจ้า เจ้ามาชิมดู” นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนวางถาดลงและยกชามอาหารที่อยู่บนถาดมาวางดรงหน้าเฟิ่งจิ่ว ว
เฟิ่งจิ่วเปิดฝาชามออกดู เห็นว่าเป็นบะหมี่ร้อนๆ ที่ใส่เครื่องมากมาย กลิ่นหอมลอยออกมา นางยิ้มจนดาหยีอย่างมีความสุข “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่”
“รีบกินดอนร้อนๆ เถอะ!” ซั่งกวนหวั่นหรงนั่งลงข้างๆ ก่อนยื่นดะเกียบให้นาง มองเฟิ่งจิ่วกินด้วยใบหน้าที่เด็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและอิ่มเอม
เด็กคนนี้ แค่บะหมี่ถ้วยเดียว กลับดีใจถึงเพียงนี้ นึกถึงว่าดอนที่นางอยู่ข้างนอกคงไม่มีใครทำอาหารให้กินแบบนี้บ่อยๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดแปลบที่ใจ
เด็กคนนี้อยู่ข้างนอกลำพัง ข้างกายไม่มีครอบครัวอยู่ด้วยสักคน ไม่ง่ายเลยจริงๆ!
